Κατανομή των δαπανών

Με τα τρέχοντα συστήματα συγκέντρωσης στοιχείων, είναι πολύ δύσκολο να γίνει μία αξιόπιστη ανάλυση των αριθμών κατά κατηγορία δαπανών. Σε εθνικό επίπεδο, τομείς όπως η θεραπεία, η μείωση των επιβλαβών επιπτώσεων και η πρόληψη συχνά συγχωνεύονται μεταξύ τους ενώ δεν εφαρμόζεται το ίδιο σύστημα κατηγοριοποίησης δαπανών από όλες τις χώρες. Κατά συνέπεια, η προσπάθεια συγκρίσεων σε διεθνές επίπεδο εμποδίζεται από τη χρήση διαφορετικών μεθόδων συγκέντρωσης και ταξινόμησης στοιχείων, γεγονός που καθιστά δυσχερή τη σύγκριση των δαπανών σε συγκεκριμένους τομείς.

Ωστόσο, παρά τους μεθοδολογικούς περιορισμούς, με βάση τα καλύτερα στοιχεία που παρέχονται σε αυτή την έκθεση, μπορεί να εξαχθεί ένα μάλλον βέβαιο συμπέρασμα: ο τομέας της υγειονομικής περίθαλψης και της θεραπείας φαίνεται να προσελκύει τη μερίδα του λέοντος των χρημάτων, αντλώντας το 50–80 % του συνόλου των άμεσων κρατικών δαπανών για τη μείωση της ζήτησης ναρκωτικών.

Στην Αυστρία, «η συμβουλευτική, η περίθαλψη και η θεραπεία» για τους τοξικομανείς το 1999 αντιπροσώπευε το 78 % των δαπανών για τη μείωση της ζήτησης σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Στην Ελλάδα, τα στοιχεία δείχνουν ότι σχεδόν το 73 % των γνωστών δαπανών διατίθεται για θεραπεία (και δευτερογενείς δαπάνες), ενώ στην Ισπανία οι δαπάνες το 1999 για τη θεραπεία στις τοπικές κοινότητες και σε αυτόνομες πόλεις αντιπροσώπευε το 74 % του συνόλου. Στην Πορτογαλία, το 49 % των συνολικών δαπανών για τα ναρκωτικά το 1999 διατέθηκε για θεραπεία, το 25 % όμως του συνόλου των δαπανών διατέθηκε για την πρόληψη της χρήσης ναρκωτικών και είναι ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά (από τα γνωστά στοιχεία) για τον συγκεκριμένο τομέα στην ΕΕ.

Οι άμεσες δαπάνες για την «πρόληψη» είναι ουσιαστικά πολύ δύσκολο να προσδιοριστούν, και ως αποτέλεσμα τα στοιχεία είναι περισσότερο αβέβαια. Τα ποσοστά που είναι γνωστά κυμαίνονται από 4 % στην Αυστρία, η οποία παρείχε στοιχεία μόνο για την πρωτογενή πρόληψη, έως 20 % στην Ελλάδα (πάλι μόνο για την πρωτογενή πρόληψη), σε 15 % στις ισπανικές κοινότητες και αυτόνομες πόλεις και 10 % στο Λουξεμβούργο.

Το ποσοστό των συνολικών δαπανών στον τομέα της μείωσης της ζήτησης ναρκωτικών που διατίθεται για αποκατάσταση και επανένταξη, καθώς και για εργασία εκτός δομών και δραστηριότητες μείωσης των επιβλαβών επιπτώσεων φαίνεται να είναι χαμηλότερο, πιθανότατα λόγω της διαφορετικής κλίμακας των δαπανών σε σύγκριση με τη θεραπεία ή επειδή εν μέρει περιλαμβάνονται σε αυτήν.