Opsplitsing van de bestedingen

Op basis van de huidige gegevens is het erg moeilijk om een betrouwbare opsplitsing te maken van de uitgaven per categorie. Op nationaal niveau kunnen aspecten als behandeling, schadebeperking en preventie vaak in elkaar overvloeien en de landen hanteren niet allemaal dezelfde indeling van de bestedingen. Dat betekent dat het maken van internationale vergelijkingen belemmerd wordt door het gebruik van verschillende methoden van gegevensverzameling en classificatie, waardoor het erg moeilijk is om uitgaven op specifieke terreinen te vergelijken.

Ondanks die methodologische beperkingen kan op basis van de meest betrouwbare gegevens die in het kader van dit verslag verstrekt zijn, toch één belangrijke conclusie worden getrokken: het leeuwendeel van het geld wordt besteed aan gezondheidszorg en behandelingen, namelijk 50 tot 80 % van alle rechtstreeks overheidsbestedingen aan het terugdringen van de vraag naar drugs.

In Oostenrijk werd in 1999 78 % van de federale uitgaven voor het terugdringen van de vraag naar drugs besteed aan „counseling, zorg en behandeling“ van drugsverslaafden. Uit de Griekse gegevens blijkt dat bijna 73 % van de bekende bestedingen bestemd was voor behandeling (en secundaire uitgaven), terwijl de uitgaven voor behandeling in de regio’s en autonome steden in Spanje in 1999 74 % van de totale uitgaven bedroeg. In Portugal ging in 1999 weliswaar 49 % van de totale drugsuitgaven naar behandelingen, maar de 25 % van het totale bedrag dat in dit land voor de preventie van drugsgebruik werd besteed, is een van de hoogste (bekende) percentages op dit gebied in de EU.

De rechtstreekse bestedingen aan „preventie“ zijn erg moeilijk te bepalen en dat betekent dat de betreffende gegevens ook minder betrouwbaar zijn. De percentages variëren van 4 % in Oostenrijk (waar de cijfers echter uitsluitend op primaire preventie betrekking hebben) tot 20 % in Griekenland (ook alleen primaire preventie), 15 % in de Spaanse regio’s en autonome steden; en 10 % in Luxemburg.

Het percentage van de totale uitgaven voor het terugdringen van de vraag naar drugs dat aan opvang en integratie, en aan ambulante zorg en schadebeperkende activiteiten wordt besteed, lijkt lager te zijn. Dat heeft waarschijnlijk te maken met het verschil in omvang van de uitgaven in vergelijking met drugsbehandelingen of omdat deze deels in de uitgaven voor behandeling zijn opgenomen.